Copyright 2021 - Udruga za ruski jezik i kulturu, Zagreb, Hrvatska - Хорватия - Kroatio

Thomas More (1478-1535) estis unu el la plej elstaraj reprezentantoj de la angla renesanca humanismo. Li estis juristo, teologo, filozofo, oratoro, poeto, historiisto, intelektulo science kompetenta kaj bonege reganta per la helena kaj latina lingvoj. Li skribis plejparte en la latina lingvo, kiel lingvo de la tuta tiutempa edukita Eŭropo, sed, por samlandanoj, li skribis ankaŭ en la gepatra lingvo - la angla. Laŭ historiaj fontoj More estis escepte nobla homo: verema, principema, homama… More estis konscienco de Anglio de lia tempo. Kiel humanisto li strebis al fundamenta pliboniĝo de la homaj aferoj, sed preferante paciencon, moderon kaj singardon. Li kredis en efikeco de bona edukado kaj bonaj leĝoj. Kiel ŝerifo (ĉefa regna distrikta administranto) li juĝis rigore senpartie kaj juste. Estinte dum la reĝo Henriko la 8-a lordo-kanceliero, li preferis perdi prestiĝan ŝtatoficon (kiun li konsentis akcepti nur post persista insisto de la reĝo), eĉ la vivon, ol rezigni de sia prefero de Katolika eklezio kiel internacia kaj sendependa de sekularaj aŭtoritatuloj, kompare kun - laŭ volo de Henriko la 8-a - tiam en Britio fondiĝanta nacia eklezio subigita al la reganto. Pro tio li estis enkarcerigita kaj ekzekutita. De Katolika eklezio Thomas More estas en jaro 1935 proklamita la sanktulo. La ĉefverko de Thomas More estas priskribo de imaginara ideala ŝtato - "Utopio" (Neniea lando, Nenieujo, Nenieio).

Ekzistas ekzemploj, ke homoj forkaptitaj en la infaneco de rabobestoj kaj inter ili edukitaj, sciis fari nenion pli ol sovaĝaj bestoj, eĉ per la lango, mano kaj piedo ne. Por fariĝi homo, la infano bezonas esti edukata de la homoj. La gepatroj devas ŝati la infanon pli ol arĝenton, oron, perlojn kaj gemojn kaj zorgi pri ĝi jam antaŭ ĝia naskiĝo.

Dum la gravedeco la patrinoj devas evitadi troan manĝadon, trinkadon aŭ male festadon, ankaŭ falojn, fleksiĝojn, rapidajn ekstarojn aŭ mispaŝon, ĉar ĉio ĉi povas difekti ilian frukton, kiu estas estaĵo tre delikata. Ankaŭ kolerado, ekscitiĝado aŭ tristado estas tre malutilaj. Per subita ektimo povas la patrino eĉ mortigi aŭ grave difekti la feton.

Post kiam la infano naskiĝas, la gepatroj krom priflegado de la delikata korpeto per varmo kaj mola kuŝo, devas havigi al la infano ankaŭ taŭgan nutraĵon. Ĉiu patrino mem estu patrino, mamnutranta sian bebon per sia propra patrina lakto kaj ne fordonu ĝin al la zorgo de fremda virino. Tiu miskutimo de kelkaj damoj estas kontraŭ la naturo, ĉar aliaj animaloj tion neniam faras, ĝi malutilas al la infanoj, kiuj jam alkutimiĝis al la nutrado per la patrina sango, kaj la damoj, anstataŭ konservi sian belecon kaj sanon, forigas ilin de si, ĉar mamnutrataj infanoj estas kuracistoj de siaj patrinoj, elsuĉante kun la lakto ankaŭ diversajn malsanojn kaj malsanigajn malsekaĵojn. Patrino, kiu ŝatas pli multe dorloti hundon ol sian bebon, eĉ ne estas vera patrino.